پاو

زندگی نامه.معرفی شهر.معرفی کشور.تاریخ.تاریخچه.کد چت روم.چت

 
معرفی کشور الجزایر
نویسنده : ادمین - ساعت ٢:٢٧ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/٤/۸
 

 

الجزایر


الجزایر کشوری است درشمال آفریقا که از سوی شرق به تونس و لیبی و از سوی غرب، به مراکش و موریتانیا و از طرف شمال، به مدیترانه و از طرف جنوب، به صحرای کبیر آفریقا و سودان و فرانسه محدود است. از نظر وسعت و پهناوری نسبت به چند کشوری که در شمال آفریقا واقع شده اند، دومین کشور بزرگ آفریقا پس از کشور سودان است.

 

انقلاب الجزایر

 
انقلاب الجزایر، یک تلاش مردمی بود برای آزادی و رهایی. انقلابی که به اهداف اعلام شده خود رسید، اما پس از رهایی از چنگ استعمار، تجربه تلخ کشمکش های درونی و تصفیه های سیاسی را از سرگذراند. در سوم ژوئیه 1962(12 تیر 1341) انقلاب الجزائر به پیروزی رسید و کشور الجزایر بعد از 132 سال که تحت سلطه فرانسه بود، به استقلال دست یافت. در هشت اکتبر همان سال کشور الجزایر با حکومت جمهوری دموکراتیک مردمی، به عضویت سازمان ملل متحد درآمد.

از 1954 تا روز استقلال، یعنی مدت هشت سال «جبهه آزادی بخش ملی» مبارزه مسلحانه خود را علیه اشغالگران فرانسوی به شدت ادامه داد. ملت الجزایر یک میلیون قربانی داد و در تاریخ کشورهای عرب و شمال آفریقا، الجزایر به عنوان «ارض میلیون شهید» (سرزمین یک میلیون شهید) معروف شد.

این تعداد شهدای الجزایر، غیر از شهدایی است که الجزایری‌ها به رهبری امیرعبدالقادر در جنگ با ارتش فرانسه در آخر قرن نوزدهم، در راه آزادی میهن خویش فدا ساختند.

امیرعبدالقادر فرزند محی الدین برای جهاد علیه فرانسویان، قبایل الجزایری را متحد ساخت و شکست سختی به فرانسویان در 1837وارد آورد، به طوری که طی 28 می 1837 دولت فرانسه مجبور شد که به جز بخش ساحلی، بقیه الجزایر را به امیر عبدالقادر بسپارد، اما امیرعبدالقادر بعد از این قرارداد، اعلام کرد که قوای فرانسه باید ساحل الجزایر را نیز ترک کند، لذا دولت فرانسه با سپاهی به فرماندهی ژنرال بوژو، با 115 هزار نیرو از طریق بندر طنجه در مراکش، قوای عبدالقادر را به محاصره درآورد و باعث شکست وی در 1845 شد. دولت فرانسه اکثر کشورهای شمالی آفریقا به ویژه الجزایر را مستعمره خویش کرد. پس از او فرمت عباس تحصیل کرده فرانسه و عضو حزب اتحاد مردم الجزایر که توانسته بود در 1946 به عضویت مجلس موسسان فرانسه پذیرفته شود، وارد صحنه شد.

وی جنبش دانشجویان مسلمان را در پاریس تشکیل داده بود و با یک گروه از جمله احمد بن بلا توانستند جبهه آزادی بخش ملی را در 1954 تشکیل دهند. درون این جبهه سیاسی، یک جبهه نظامی به نام ارتش آزادی بخش الجزایر تشکیل دادند. آن ها پایگاه‌هایی در مراکش، تونس و الجزایر داشتند و زمانی که جمال عبدالناصر به ریاست جمهوری مصر رسید، قاهره تبدیل به پایتخت حکومت موقت الجزایر، به ریاست فرمت عباس شد. طی مجاهدت های این گروه، طی یک رفراندوم در اول ژوئیه 1962، 90 درصد از مردم الجزایر خواهان جدایی از فرانسه و استقلال کشور خویش شدند و بالاخره نهضت مردمی الجزایر، در سوم ژوئیه 1962 به استقلال رسید.


 
comment نظرات ()