پاو

زندگی نامه.معرفی شهر.معرفی کشور.تاریخ.تاریخچه.کد چت روم.چت

 
کشف آثار حیات بر روی قمر زحل
نویسنده : ادمین - ساعت ٥:۱٢ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/٥/٢۱
 

دانشمندان اعلام کردند به تازگی موفق به کشف کلیه عناصر ضروری برای ادامه حیات بر روی قمر سیاره زحل شده اند. 
به گزارش روز پنج شنبه بخش انگلیسی گروه بین الملل باشگاه خبرنگاران دانشجویی ایران"ایسکانیوز" و به نقل از مجله Science، کشف عناصر ضروری حیات نظیر آب، گرمای کافی و عناصر شیمیایی حیاتی بر روی قمر سیاره زحل، انسلادوس، محققان را برای ایجاد حیات بشری در کهکشان امیدوار ساخته است.
پژوهشگران در حالی به این کشف بسیار مهم دست یافتند که مشغول تجزیه عناصر موجود در دودهای حلقه زده به دور این قمر بودند.
در این میان تصاویر ارسال شده از سوی تلسکوپ فضایی کاسینی که در 12 ماه مارس سال جاری، حدود دوهفته گذشته، بر بالای این قمر در حال تصویربرداری بوده نیز بی تاثیر نبوده است.
با وجود این کشف عظیم هنوز دانشمندان معتقدند که انسان با قدم گذاشتن بر کهکشان به منظور زندگی دائمی سالیان سال فاصله دارد./


 
comment نظرات ()
 
 
معرفی سیاره زمین
نویسنده : ادمین - ساعت ٤:۳۱ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/٥/٢۱
 

زمین،زادگاه مهربان زندگی
 

امین حمزه ئیان/ ww.Nutshell.ir

زمین سیاره یی یکتاست؛ یکتا برای ما آدمیان. سیاره یی که گویی با رنگ های آبی و سفید تزیین شده است و همانند دیگر سیاره های منظومه شمسی حرکت های مخصوص به خود را دارد. تا به امروز یگانه جایگاهی که در کیهان یافته ایم که حیات روی آن وجود دارد، تنها سیاره ما، زمین است. زمین نه تنها خانه زیبای ما است بلکه این کره نه چندان بزرگ (که ما را همچون مادری مهربان در برگرفته است) زیستگاه هزاران هزار جاندار و گیاهی است که روی آن امکان حیات یافته اند. اما متاسفانه ما انسان ها با آلوده کردن زمین نه تنها بر این اقلیم تاثیرات منفی می گذاریم و با انتشار گاز دی اکسیدکربن و به وجود آمدن پدیده گلخانه یی (همانند آنچه بر سیاره زهره اتفاق می افتد) موجب گرم شدن زمین می شویم، بلکه با تولید بی رویه انرژی و دقت نکردن در مصرف منابع، آلودگی هایی همچون آلودگی نوری را تولید می کنیم، به طوری که دیگر حتی نمی توانیم طبیعت زیبای آسمان شب را همچون گذشتگان مان که در تابستان ها بر پشت بام ها می خوابیدند و خیره به ستاره ها و شهاب هایی که گاه به گاه ردی از نور را بر آسمان جای می گذاشتند، نظاره گر باشیم.

این انسان ها هستند که نه تنها با اعمال خود آزادی را از خویشتن می گیرند، بلکه موجب اسیر کردن تمام زمین در بندی سخت می شوند. اکنون با نگاهی نجومی به سیاره زمین و یادآوری یگانه بودنش شاید نیم نگاهی به کرده های خود اندازیم و اندکی بیشتر به این مادر مهربان توجه کنیم؛ زمینی که اگر نبود ما هم مطمئناً نبودیم.

اما مطالعه زمین در اخترشناسی چه اهمیتی دارد؟ همان طور که خورشید را در منظومه شمسی به عنوان مدلی از نزدیک ترین ستاره مورد بررسی قرار می دهیم، در اخترشناسی زمین را هم به عنوان سیاره یی که دارای جو، گرانش، میدان مغناطیسی، لایه های مختلف و عوارض گوناگون است، بررسی و تحلیل می کنیم. سیاره زمین از لحاظ موقعیتش در منظومه شمسی در بهترین جایگاه و در منطقه یی که ما آن را کمربند حیات می نامیم، قرار گرفته است. به این ترتیب دمایی متعادل دارد (میانگین 15 درجه سانتیگراد). اگر زمین به خورشید نزدیک تر بود، دمایی زیاد پیدا می کرد و حیات به شکل امروزی تشکیل نمی شد. همچنین اگر در موقعیتی دورتر از اکنون نسبت به خورشید بودیم، سیاره زمین از سرما همیشه یخبندان بود. وجود ماه (قمر زمین) هم موجب شده است در زمان پیدایش منظومه شمسی بسیاری از برخوردهای شدیدی که توسط اجرام سرگردان امکان اصابت با زمین را داشتند، با سطح این قمر برخورد کنند. همچنین وجود گرانش ماه و تاثیرات آن روی آب دریاها و اقیانوس ها موجب به وجود آمدن موقعیتی خاص در آغاز، برای تشکیل حیات روی زمین شده است.

زمین سومین سیاره منظومه شمسی است و از نظر ابعاد از عطارد، زهره و مریخ بزرگ تر است. گردش زمین به دور خورشید (حرکت انتقالی) موجب پدید آمدن یک سال و حرکت به دور خود (حرکت وضعی) موجب پدید آمدن روز و شب می شود. همچنین حرکت وضعی زمین موجب می شود خورشید و ستارگان در آسمان شب از شرق طلوع کرده و در غرب، غروب کنند. علاوه بر این دو حرکت، زمین همراه با خورشید با سرعت 250 کیلومتر در ثانیه در حال گردش به دور مرکز کهکشان راه شیری هستند و با این سرعت هر 220 میلیون سال یک بار منظومه شمسی یک گردش کامل به دور کهکشان می زند.

فاصله متوسط زمین از خورشید 150 میلیون کیلومتر است که این فاصله را یک واحد نجومی (AU) می نامیم. سرعت فرار از سطح زمین 18/11 کیلومتر در ثانیه است به این معنی که اگر جسمی بتواند با این سرعت از سطح پرتاب شود، دیگر به سطح زمین برنمی گردد و وارد فضا می شود.

زمین از سه بخش اصلی سنگ کره، آب کره و جو تشکیل شده است. حدود نیمی از جو در 10 کیلومتر اول از سطح موجود است. خود جو بیش از 400 کیلومتر از سطح زمین پراکنده شده است اما در چنین فاصله هایی جو بسیار رقیق و عموماً دارای مولکول های هیدروژن است. زمین با میانگین سرعت 30 کیلومتر در ثانیه در یک مدار بیضی شکل به دور خورشید می چرخد. محور زمین 5/23 درجه نسبت به صفحه مداری زمین به دور خورشید (دایره البروج) کجی دارد. همین وجود کجی موجب پدید آمدن فصل ها روی زمین می شود به طوری که زمانی که در نیمکره شمالی تابستان است در نیمکره جنوبی در فصل زمستان هستیم.

زمین همانند دیگر اجزای منظومه شمسی 6/4 میلیارد سال پیش از ابری گازی تشکیل شده است. در زمان های اولیه پیدایش، زمین سیاره یی بدون آب و با سطحی داغ و جوی گازی بوده است. بعدها مواد سنگین آهن و نیکل به سمت مرکز زمین رفتند و هسته را تشکیل دادند و سطح زمین سردتر شد. درون زمین به واسطه شرایط خاص عناصر و ترکیبات دیگر تولید شده و به سطح زمین آمدند که موجب تشکیل آب و بخشی جدید از جو شدند و با پیدایش موجودات میکروسکوپی و تک سلولی و در نهایت گیاهان و شروع تجزیه هوا، عنصر مهم اکسیژن را در جو تولید کردند.


 
comment نظرات ()
 
 
معرفی سیاره مریخ
نویسنده : ادمین - ساعت ٤:٢۳ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/٥/٢۱
 

احتمالاً رصد هیچ سیاره یی تا به حال به اندازه مریخ جنجال برانگیز نبوده است. پنهان شدن عوارض سطحی بر اثر توفان های غباری سطح مریخ و نشانه های تغییر فصل روی آن و همچنین نمایان بودن بعضی از عوارض سطحی آن، موجب داستان پردازی های زیادی شده است. عده یی دیدن عوارض سطحی را از پشت تلسکوپ، نشان از کانال های آب روی سطح مریخ می دانستند و بیان می کردند که اینها رودخانه هایی هستند که مریخیان برای رفت و آمد و تجارت از آنها استفاده می کنند. مریخ مهم ترین سیاره یی است که انسان ها برای فرود روی آن می اندیشند و بررسی های زیادی را برای مساعد کردن شرایط سیاره مریخ به منظور ادامه زندگی انسان روی آن انجام می دهند. از این رو این سیاره بسیار مورد توجه است.
    
    آنچه بیشتر موجب نظریه پردازی هایی اینچنین شده است، شباهت مریخ در بعضی از جنبه ها به زمین و همچنین داشتن خاصیت هایی منحصر به فرد نسبت به دیگر سیاره های منظومه شمسی است. مریخ از لحاظ اندازه حدود یک دوم زمین است و کجی محورمداری این سیاره بسیار نزدیک به زمین و حدود 25 درجه است (انحراف زاویه مداری زمین 5/23 است). این کجی همان پدیده یی است که موجب به وجود آمدن فصل ها روی زمین و مریخ می شود. سیاره مریخ (بهرام یا مارس) در جایگاه چهارمین سیاره منظومه شمسی است و آخرین سیاره یی است که مانند زمین از جنس خاک و سنگ است. رصد مریخ از روی زمین و حتی با استفاده از تلسکوپ های نه چندان بزرگ آماتوری بسیار لذت بخش است و ما قادریم عوارض سطحی آن را به صورت منطقه هایی تیره تر نسبت به دیگر قسمت ها از پشت چشمی تلسکوپ ببینیم. مریخ سیاره یی است که بزرگ ترین کوه های آتشفشانی و همچنین عمیق ترین دره منظومه شمسی روی آن وجود دارد. مرتفع ترین کوه آتشفشانی منظومه شمسی المپوس نام دارد که در مریخ است و ارتفاعی معادل 27 کیلومتر و قطری به اندازه 600 کیلومتر دارد. دره یی عمیق و طویل در نزدیکی استوای مریخ از شرق به غرب سیاره کشیده شده است، نام این دره «مارینر» است و چهار هزار کیلومتر عرض دارد و در بعضی منطقه ها آنچنان عمیق است که اگر فرض کنیم کوه اورست را درون دره جای داده ایم، نوک قله به لبه های دره نمی رسد،
    
    مساله جالب دیگر که وجود دارد، شباهت در مدت شبانه روز زمین و مریخ است. زمین حدوداً هر 24 ساعت یک بار به دور خود می چرخد و مریخ تقریباً هر 24 ساعت و 40 دقیقه یک گردش کامل به دور محور طولی خود می زند اما به دلیل فاصله بیشتری که از خورشید دارد (حدود 5/1 برابر فاصله زمین از خورشید) هر 687 روز زمینی یک بار به دور خورشید زده و یک سال مریخی را تشکیل می دهد. سرعت گردش مریخ به دور خورشید حدود 24 کیلومتر بر ثانیه است یعنی شش کیلومتر بر ثانیه سرعتش از زمین کمتر است.
    
    بیشتر جو مریخ را دی اکسیدکربن تشکیل داده است اما به دلیل رقیق بودن جو و فاصله زیاد مریخ از خورشید، این سیاره نمی تواند با توجه به پدیده گلخانه یی، گرمای زیادی را در خود نگه دارد به صورتی که گاهی دما روی سطح مریخ حتی در روز که خورشید در آسمان است 30- درجه سانتیگراد است.
    
    مریخ دارای دو قمر بسیار کوچک نامنظم و سیب زمینی شکل به نام های فوبوس و دیموس است که این سیاره را دور می زنند. احتمالاً این دو قمر سیارک هایی سرگردان در منظومه شمسی بوده اند که به دام گرانش مریخ افتاده اند.
    
    وقتی که در آسمان شب زمین، مریخ را چه با تلسکوپ یا دوربین دوچشمی و چه با چشم غیرمسلح و بدون هیچ ابزار رصدی نگاه می کنیم، این سیاره را با رنگی مایل به قرمز در آسمان می بینیم. وجود این رنگ، همان دلیلی است که موجب شد رومیان باستان این جرم را مارس که خدای جنگ بود، نامگذاری کنند. اما رنگ متمایل به قرمز در مریخ به دلیل وجود آهن در خاکش است. اگر به عکس هایی که توسط سطح نشینانی که توانسته اند موفقیت آمیز بر سطح مریخ بنشینند نگاه کنیم، سیاره یی خشک، بدون هیچ نشانی از آب یا حیات را می بینیم: گویی در کویری بی آب و علف هستیم.
    
    خیلی از دانشمندان اعتقاد دارند روزی در مریخ حیات هرچند به صورت سلولی وجود داشته است یا حتی اکنون هم وجود دارد، اما تاکنون هیچ مدرک قطعی در این رابطه به دست نیاورده ایم. مساله یی که موجب قوی شدن نظریه حیات روی مریخ می شود، وجود آب است. در قطب های مریخ همانند زمین، آب های یخ زده زیادی وجود دارد که در فصل های گوناگون مریخ گسترش یا کاهش می یابند. احتمال می رود آب به صورت یخ زده زیر سطح مریخ وجود داشته باشد. در بخش هایی از مریخ مکان هایی همانند چشمه های خشک شده، نشانی از آبراهه ها و فرسایش های اینچنینی و گاه رسوباتی یافت شده است که نشان می دهد در گذشته احتمالاً در مریخ آب مایع به صورت جاری و فراوان وجود داشته است. اما بررسی های بیشتری باید توسط مدارگردها و سطح نشینان بر مریخ، این سیاره شگفت انگیز انجام شود تا به اطلاعات دقیق تر و گسترده تری دست پیدا کنیم.


 
comment نظرات ()